روند نزولی جمعیت شاهرود

کرامت انسانی – گروه جامعه: درباره بحران های مختلف اجتماعی و اقتصادی و توسعه ای مانند کمبود آب و گرمایش زمین و … بسیار صحبت شده است اما شاید کمتر با اعداد و ارقام درباره کاهش نرخ باروری و روند پیری جمعیت در شاهرود و میامی صحبت شده باشد.
مشخصاً آمارها نشان می دهند که روند رشد جمعیت در شهرستان های تابعه دانشگاه علوم پزشکی شاهرود یعنی شاهرود و میامی، منفی است اما فاصله نرخ رشد کنونی که تقریباً 1.4 است با آنچه باید باشد یعنی 2.2 بسیار معنی دارد.
نرخ باروری یعنی تعداد فرزندی که یک زوج می توانند در طول زندگی شان داشته باشند و عدد 2.2 یعنی 2.2 فرزند به ازای هر ازدواج، در صورتی که محقق شود رشد جمعیتی کشورمان منفی نخواهد شد اما بازهم رشد مثبتی را نخواهیم داشت!
عدد کنونی در شاهرود 1.4 است که مشابه میانگین کشوری است پس در نتیجه رشد جمعیتی شاهرود حتی منفی است! زیرا در صورتی رشد جمعیتی شاهرود و میامی مثبت می شود که بیش از عدد 2.2 فرزند به ازای هر ازدواج را به ثبت برسانیم.
این رشد منفی در صورتی که ادامه پیدا کنه به گفته محمد حسن امامیان سرپرست دانشگاه علوم پزشکی شاهرود، تا سال 1410 نرخ میزان مرگ و میر در شاهرود و میامی از موالید بیشتر می شود! همه اینها باعث خواهد شد که جمعیت رو به سالمندی برود و در آینده نزدیک مثلا سال 1430 برای ساده ترین کارها هم دیگر کارگر و کارمند جوان وجود نداشته باشد. شگفت آور اینجا است که اگر روند کنونی تداوم داشته باشد به گفته کارشناسان جمعیت کشورمان در سال 1480 به 32 میلیون نفر می رسد! که عمدتاً هم همگی سالمند هستند.
مشکل دوم این است که میانگین سنی کشورمان از 22.4 در سال 80 به 32.4 در سال 1403 رسیده است و 14.5 درصد از کل جمعیت استان سمنان بالای 60 سال سن دارند! و در سال 2050 ایران سالمند ترین کشور منطقه خواهد بود آن هم با 26 درصد جمعیت سالمند که آماری شگفت آور محسوب می شود. اما باید چه کرد؟ از یک سو سن ازدواج بسیار بالا رفته و از سوی دیگر اگر جوانان ازدواج کنند ترجیح می دهند که بچه دار نشوند و یا اگر شدند یک فرزند بیاورند در صورتی که نرخ جمعیتی کشورمان با شیب تندی به سوی نزول پیش می رود.
مردم می گویند که وضعیت اقتصادی بسیار بد است و از سوی دیگر شرایط فرهنگی و اجتماعی حاکم بر جامعه کشورمان هم نشانی از بهبود وضعیت نمی دهند و اگر همه چیز را اقتصادی هم نبینیم شرایط کشورمان به سمتی پیش رفته که امیدی به فرزندآوری ندارند به عبارت دیگر مردم حق دارند که اگر به فرزندآوری فکر می کنند، به کیفیت و سیستم آموزش و پرورش، بهداشت و درمان، وضعیت فرهنگی، اجتماعی، مدنی، فضای رشد معنوی و فیزیکی و فکری و … فرزندش هم فکر کند و اگر منصفانه به ماجرا نگاه کنیم خانواده های ایرانی سوالات پاسخ نداده و نگرانی های بسیاری در این حوزه ها دارند که اقتصاد یک وجه آن محسوب می شود.